Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης των 15χρονων μαθητών από 65 χώρες είναι το πρώτο θέμα σε όλα σχεδόν τα ΜΜΕ των ανεπτυγμένων χωρών. Στην αξιολόγηση αυτή, στον τομέα της «ανάγνωσης και κατανόησης κειμένου», η χώρα μας βελτιώθηκε σημαντικά σε σύγκριση με τις τρεις προηγούμενες αξιολογήσεις. Στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες, παραμείναμε πάλι στις τελευταίες θέσεις. Όπως και στις τρεις προηγούμενες αξιολογήσεις, από την πλευρά των χωρών του ΟΟΣΑ, η Νότ. Κορέα και η Φινλανδία πήραν τις πρώτες θέσεις. Εκτός από την Φινλανδία και τον Καναδά, στις πρώτες δέκα θέσεις κυριάρχησαν οι ασιατικές χώρες μαζί με την Ν. Ζηλανδία και την Αυστραλία.
Στα συμπεράσματα της έρευνας αναφέρεται: «Θα πρέπει να γίνεται αυστηρή αξιολόγηση και επιλογή των ανθρώπων που θα μπουν μέσα σε μια τάξη να διδάξουν. Ο Ανθρώπινος παράγοντας (δάσκαλος/α) είναι το Α και το Ω και όχι το χρήμα και τα μέσα»…Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στον Καναδά ξεκίνησε πριν τρεις περίπου δεκαετίες από μια ομάδα εκπαιδευτικών με σύνθημα: «Ζήτω….ανακαλύψαμε τον εχθρό της παιδείας μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δάσκαλος που σταματά να μαθαίνει (επιμορφώνεται) δεν μπορεί να απαιτεί να του επιτρέπεται να διδάσκει άλλους».
Καλό θα ήταν να μελετήσουμε κριτικά τέτοιου είδους έρευνες και να ξεκινήσουμε επιτέλους κι εμείς να σκεφτόμαστε την αξιολόγηση ως παράγοντα ποιότητας της εκπαίδευσής μας. Δεν αρκούν τα εντυπωσιακά συνθήματα και οι εξαγγελίες μεταρρυθμίσεων. Χρειάζεται ρεαλισμός, αυτογνωσία, τόλμη και ενεργοποίηση των μηχανισμών «αυτοαξιολόγησης» στον καθένα μας. Για αναλυτικότερη ενημέρωση συνδεθείτε στον ιστότοπο του OECD (ΟΟΣΑ)
“…να ξεκινήσουμε επιτέλους κι εμείς να σκεφτόμαστε την αξιολόγηση ως παράγοντα ποιότητας της εκπαίδευσής μας.”
Πολύ σωστό μου φαίνεται αυτό, αλλά πως να υλοποιηθεί σε μια χώρα που η λογική είναι “κανείς δεν έχει δικαίωμα να με ελέγξει” αλλά και οι ίδιοι οι “σύμβουλοι” όπως μας έχετε πει, που ουσιαστικά η δουλειά τους είναι να σας βοηθάνε να βελτιώνεστε, έχουν να μπουν σε τάξη χρόνια;
Θα συμφωνήσω μαζί σου Μιχάλη(αν σε πέτυχα!!). Το θέμα με τους περισσότερους ανθρώπους στη χώρα μας είναι αυτό της “αυτοαξιολόγησης”. Κανείς δεν “κοιτιέται στον καθρέφτη” για να καταλάβει τι κάνει λάθος και να μπορέσει έτσι να βελτιωθεί. Το μόνο που ξέρουμε καλά να κάνουμε είναι να κρίνουμε τους άλλους και να τους επιδεικνύουμε τα στραβά και τα λάθη τους!
Και μην ξεχνάμε βέβαια, ότι στην Ελλάδα ισχύει το εξής: όποιος ξεχωρίζει από το πλήθος, του πέρνουμε το κεφάλι.